Web Notes

Beste mensen,
Hier ben ik weer. Mijn weekend bij mijn vriendin is alweer voorbij. Ja,
soms gaat de tijd nu eenmaal vlugger dan anders. Tinneke (mijn vriendin) is
nu meegekomen naar mij thuis, maar ze slaapt al. Zij heeft namelijk het
Chronisch Vermoeidheids Syndroom (CVS), en ze had een van haar slechtere
dagen.
Het was eigenlijk een raar weeken. Het begon op vrijdag al. Ik moest
bijles geven aan een goeie vriendin van mij in oa Word Excel, ACCESS en C++.
Dit kon ik enkel doen in ons computerlokaal en daarvoor moest ik langs het
secretariaat gaan om de sleutel te vragen. Ik kreeg hem op 1 voorwaarde...
Ik moest de vrouw achter de balie, nota bene het hoofd van het secretariaat,
beloven dat ik haar volgende week woensdag bijles zou geven over Word. Ik
snap dat niet. Die noet niets anders dan briefjes typen en dergelijke
(begrijp me niet verkeerd: MET ALLE RESPECT), maar die moet ik dan bijles
Word gaan geven. Zou het niet andersom moeten zijn?!
Soit, dit het rare leuke gedeelte van de dag.
s'avonds ben ik met Tinneke naar de bioscoop gegaan, Girls Interrupted was
onze keuze. Ja zeg, dat had ik beter niet gedaan hoor. Ik was compleet van
de kaart en heb zowat mijn lip moeten stukbijten om niet te beginnen wenen.
Kort samengevat gaat de film over een meisje dat om de een of de andere
reden, als gek werd bestempeld en drugs gebruikte. Daarom werd ze in een
instelling geplaats. het verloop van de film was dan eigenlijk de evolutie
van het meisje en de werking in die instelling. Ik heb echt de moed niet om
er dieper op in te gaan waarom dit alles me zo trof, maar geloof me ik was
kapot.
Er is 1 zin die ik met jullie wil delen. Het meisje zij:" Ik maak mezelf
kapot aan de buitenkant om daar mijn aandacht op te kunnen richten, zodat ik
even vergeet hoe kapot ik ben aan de binnenkant.". Zo voel ik me ook. Ik
wou dat ik nooit geen whiplash had opgelopen, maar het heeft inderdaad ook
zijn goede kanten, hoe bizar het ook mag klinken.
Voor de rest was het weekend heel normaal. Ik heb samen met Tinneke een
hamstertje gekocht (t'is zo lief!!), waar we dan samen voor kunnen zorgen.
Ons kindje zeg maar. Klinkt misschien dom, maar met Tinneke haar ziekte
zullen we waarschijnlijk nooit zelf kindjes kunnen hebben, hoe graag we dat
ook zouden willen.
Zo mensen, ik hoop dat jullie weekend veel rust heeft gebracht en de moed
om weer een nieuwe (voor mij zware) week aan te gaan.
Hou jullie sterk he!
Vele groetjes,
Kris